Hürriyet Haber - Gündem - Ekonomi - Spor
SON DAKİKA
PİYASANET
EKONET
SANS OYUNLARİ
SİNEMALAR
TVREHBERİ
MAGAZİN
ÖZEL DOSYALAR
HAVA DURUMU
ASTROLOJİ2011
EN İYİ ON
HÜRRİYET İK
BİZE ULAŞIN
ÜYELİK
REKLAM
SERVİSLER
BİLGİ YARIŞMASI
AT YARIŞI SONUÇLARI
İDDİA PROGRAMI
CANLI MAÇ SONUÇLARI
MIND
CANLI MAÇ ANLATIMI
BENİM SAYFAM
BUMERANG
SOSYAL İLANLAR
HABER ALARMI
EKRAN KORUYUCU
YENİBİRİŞ
HÜRRİYET EMLAK
HÜRRİYET OTO
GAZETE SERİ İLANLAR
HÜRRİYET KIYASLA
HÜRRİYET AİLE
TİPEEZ
GAZETE-BÖLGE EKLERİ
KELEBEK
CUMA
CUMARTESİ
PAZAR
SEYAHAT
OTO YAŞAM
HÜRRİYET IK
ANKARA
EGE
KURUMSAL
HÜRRİYET KURUMSAL
REKLAM
BİZE ULAŞIN
KÜNYE / İLETİŞİM
UNICEF Kartları ve Hediyelikler
 Yazarlar
28 Nisan 2005
Doğan HIZLAN  dhizlan@hurriyet.com.tr

Ankara... Ankara güzel Ankara

ANKARA'ya karayoluyla üçüncü gelişim bu.

Birincisi üniversiteye girdiğim yıl, 1956'da üç arkadaşımla birlikte otobüsle gelmiştim.


Kerman Kural, Erdoğan Onaral, Gündüz Badak.

Birbirimizle eğlenmekten, kentle uğraşamamıştık. Ankara'ya gerektiği ilgiyi gösteremediğimden, bende iz bırakmamıştı.

İkinci kez karayoluyla geldiğimde, bilişim kongresine Ertuğrul Özkök'le birlikte gelmiştim.

Bu da üçüncüsü.

İkisinde de yol arkadaşlarım, dostlarım vardı, kilometreleri fark etmemiştim bile. ‘Otomobil uçar gider' şarkısı o anlardaki duygularımı özetleyebilirdi. Şimdi yalnız başıma, bir otomobilin içinde giderken, çok sevdiğim, gerçekliğine inandığım bir sözü tekrarlıyorum:

‘Tarik (yol) mühim değil, refik (arkadaş) mühim.'

Dar anlamda kullanacak olursak ‘yoldaş'ın sözlük ötesindeki manevi yerini şimdi daha iyi algılayabiliyorum.

1960 yılından itibaren, Ankara'ya yataklı trenle veya uçakla gitmeye başladım.

1960, bu kentle, kentte yaşayanlarla dostluk kurduğum yıldır.

27 Mayıs 1960'tan sonra eski Türk Dil Kurumu'na üye seçilmiştik, Dil Kurultayı'na gittik.

Bu sefer karayoluyla gelmeme rağmen, gece yaptığım yataklı tren yolculuklarını çok severim. Nedim'i anımsarım:

‘Arkadaşın yol olsun, ama o da suskun, uyumuş olsun.'

Karlı gecelerde, kamyon farları, birer ateşböceğidir sanki. O çok sevdiğim şarkıyı mırıldanırdım.

‘Uzayıp giden tren yolları

Açılıp sarmayan yarin kolları'

Kış yolculuklarında ‘Kış Düşleri'ni yaşardım.

1960'tan sonra Ankara'yı sevmeye başladım. Çünkü İstanbul'la arasındaki farkı keşfetmiştim.

İstanbul payitahttı, Ankara başkent.

Çöküşün grafiğini İstanbul'da gördüm, kurtuluşun resmini Ankara'da.

Kurultay'a trenle gidişimizin unutulmaz bir anısı vardır.

Edip Cansever, Metin Eloğlu daha yaşıyordu.

Hepimiz Selahattin Hiláv'ın deyişiyle ‘medeni bir yemek' yiyorduk. Çünkü Selahattin Hiláv'a göre içki yemeğin yavaş yenilmesini sağladığından, yemeğe birden yüklenilmiyor ve güzel bir görüntü veriyordu.

Ancak, Polatlı'ya vardığımızda içki stoku tükenmişti.

* * *

ANKARA'ya her gelişimin bir nedeni vardır. Zaten ne zaman sebepsiz ve gerekçesiz yollara düştüm ki...

Bilkent Üniversitesi'nde Behçet Necatigil'in ölümünün 25. yılındaki ödül törenine geldim.

İyi bir şairi anmak için nice uzun yollar kat edilir.

* * *

ANKARA'nın kitapçıları, plakçıları da bir başkadır.

Buraları, kozmopolit İstanbul'a göre daha mı tutkulu, daha mı adanmıştır. Geldiğim zamanlarda, bu kitabevlerini, müzik mağazalarını dolaşmadan dönemiyorum.

Soluk soluğa bir program değilse tabii.

Ankara'ya gelmek de güzel, İstanbul'u özlemek de.



arkadaşıma yolla yazıcı için
Yazarlar Arşivi
Doğan HIZLAN
Tüm yazıları