Güneydoğu illerimizi İstanbul'a benzetme sevdası, hiç hoşuma gitmiyor.

Geleneği, göreneği, müziği, mutfağı, mimarisi toptan iflas etmiş bir İstanbul'a niye benzetelim güneydoğu illerini?

Bırakın böyle kalsın.

***

Parolayı da bulmuşlar:

-?Önce insan.

İstanbul'da hangi insan bu?

Yarısı bozuk sicilliyse öbür yarısı da haksızca lekelenip teşhir edilen... Meydanı şantajcılara, infazcılara ve karavicdanlılara terkeden bir çaresizler ordusu mu?

-?İstanbul'da insan nedir sahi?

Ticarette arsız ve yüzsüz davranan, rekabette sürekli belden aşağı vuran, nezaketten uzak, sevgiden ırak...?Kavga etmeyi bilmediği için barışmayı da bilmeyen bir kandavalılar gürûhu mu?

-?İnsan nedir bu şehirde?

Ya sürekli ihya olan, ya da rakiplerini kesin imha için her yolu mübah gören bir çarıklı erkân-ı harp sosyetesi mi? Cumbadan rumbaya geçen görgüsüzler grubu mu?

Yoksa dereboyu sâkinleri mi?

***

Vazgeçelim bu sevdadan.

Güneydoğu illeri hiçbir şekilde İstanbul'a benzetilemez. Özenilecek yanı yok İstanbul'un.

-?Eski film ve romanlarda kalmış bir beyefendiliği vardı, gitti.

-?Enfes bir Türkçesi vardı, kaybetti.

-?Estetiği, kulak zevki ve damak tadı zaten velâyet altına alınmıştır.

Oysa mertlik dahil kendi değerlerini çok iyi muhafaza edebilen doğu illerimiz, yoksul bile olsa bâri mutlu ve gururlu yaşıyor.

Gölge etmeyelim yeter.

Yarın bayram, değil mi?

İstanbul'a bir bakın.

Ne dediğimi anlarsınız.